“Στη Βαρκελώνη, τη
14η Δεκεμβρίου του 2000, παρουσία των Τζόσεπ Μινγκέλα και Οράσιο (Γκατζιόλι), ο
Κάρλες Ρέσακ, τεχνικός διευθυντής της F.C. Μπαρτσελόνα, δεσμεύεται με δική του
ευθύνη και παρά την αντίθετη γνώμη κάποιων να κάνει συμβόλαιο στον παίκτη
Λιονέλ Μέσι, αν και εφόσον τηρηθούν οι οικονομικές λεπτομέρειες που έχουν
συμφωνηθεί”…
Μία από τις υπογραφές που μπήκε κάτω από τις παραπάνω γραμμές ανήκε σε ένα καχεκτικό 13χρονο αγοράκι. Το πρόχειρο συμβόλαιο δεν είχε επίσημη σφραγίδα. Άλλωστε, αυτό μάλλον θα ήταν αδύνατο, αν σκεφτείτε ότι ήταν γραμμένο πάνω σε μία… χαρτοπετσέτα. Κι όμως, αυτή η χαρτοπετσέτα έμελε να αλλάξει τον ρουν της ιστορίας της Μπαρτσελόνα, αλλά και του ποδοσφαίρου, καθώς η παιδική υπογραφή ανήκε στον Λιονέλ Μέσι.
Το ταλέντο του μικρόσωμου Αργεντίνου είχε φανεί από νωρίς. Ο τότε υπεύθυνος ακαδημιών των μπλαουγκράνα, Κάρλες Ρέσακ, εντυπωσιάστηκε από την πρώτη στιγμή κι έκανε τα αδύνατα δυνατά για να τον φέρει στη Βαρκελώνη και να τον εντάξει στη Μασία. Το ορμονικό πρόβλημα ανάπτυξης που αντιμετώπιζε όμως το μικρό αγόρι αποτελούσε τροχοπέδη για τους επίδοξους μνηστήρες. Ήδη η Μπόκα Τζούνιορς είχε αναγκαστεί να του κλείσει την πόρτα, καθώς η οικονομία της Αργεντινής βρισκόταν σε καθοδική πορεία και ο σύλλογος αδυνατούσε να καλύψει τα 530 ευρώ μηνιαίως που χρειάζονταν για την θεραπεία του.
Παρά το γεγονός ότι ο Ρέσακ του είχε δώσει την ψήφο εμπιστοσύνης του, οι συνεργάτες του έμοιαζαν διστακτικοί. Η ομάδα είχε μόλις αποκτήσει νέο πρόεδρο, τον Τζοάν Γκασπάρτ, το μεγάλο της αστέρι, Λουίς Φίγκο, την είχε αφήσει για τη… μισητή Ρεάλ Μαδρίτης και η απόκτηση του μικρού Λιονέλ θα ήταν πολυέξοδη από πολλές απόψεις καθώς, εκτός της θεραπείας, ο σύλλογος θα έπρεπε να πληρώσει και για τη μετακόμιση όλης της οικογένειάς του στην Ισπανία, καθώς και να φροντίσει να βρει δουλειά στον πατέρα του.
“Ένας νέος πρόεδρος συνήθως δεν ενδιαφέρεται να αποκτήσει έναν παίκτη που θα γίνει καλός στα επόμενα 10 χρόνια, αλλά προτιμά έναν, δύο ή τρεις που θα μπορούν να ξεκινήσουν να αγωνίζονται ήδη από τον Σεπτέμβρη και θα βοηθήσουν στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Ο Φίγκο, που ήταν παίκτης – σημαία στη Μπάρτσα, είχε μόλις φύγει και ξαφνικά ασχολούμασταν με ένα 13χρονο παιδί. Ήταν μία δύσκολη περίοδος”, εξηγεί ο τότε συνεργάτης του Γκασπάρτ, Τζόσεπ Μινγκέλα.
Τις επιφυλάξεις του είχε εκφράσει ακόμα και ο Οράσιο Γκατζιόλι, ο τότε μάνατζερ του παίκτη: “Συνάντησα τον Μέσι και την οικογένειά του στο αεροδρόμιο κι όταν είδα τον Λίο σκέφτηκα `Πού θα παίξει αυτό το παιδί; Ήταν τόσο μικροκαμωμένος και κοκαλιάρης που μου ήταν αδύνατο να τον φανταστώ να αγωνίζεται”.
Η διοίκηση της Μπαρτσελόνα συνέχισε να αδυνατεί να πειστεί για την απόκτηση του μικρού. Άλλωστε, αυτή θα ήταν η πρώτη φορά που θα έκανε συμβόλαιο σε έναν τόσο νεαρό παίκτη από το εξωτερικό. Η επιμονή του Ρέσακ, όμως και η… υπομονή της οικογένειας Μέσι, που εν τω μεταξύ είχε επιστρέψει στην Αργεντινή περιμένοντας να πάρει στα χέρια της τα πολυπόθητα χαρτιά της μεταγραφής, απέδωσαν καρπούς.
Το ραντεβού ανάμεσα στον Γκατζιόλι και τον Ρέσακ αρχικά κλείστηκε στο εστιατόριο του τένις κλαμπ “Πομπέγια” της ομάδας σε ένα γωνιακό τραπέζι για δύο, που πλέον αναφέρεται ως “το τραπέζι του Μέσι”. Ακολούθησε ο εξής διάλογος:
Οράσιο: “Κοίτα, Τσάρλι (σ.σ.: το χαϊδευτικό του Ρέσακ), δεν μπορώ να πω στον Χόρχε Μέσι (σ.σ. πατέρα του παίκτη) πως μου έδωσες ακόμα μία υπόσχεση. Έχουν χορτάσει από τέτοιες που ποτέ δεν πραγματοποιούνται”.
Ρέσακ: “Το ξέρεις καλά πως τα πράγματα θέλουν τον χρόνο τους. Ζητάω μονάχα λίγη ακόμα υπομονή ώστε να διευθετήσω το ζήτημα μέσα στο σύλλογο”.
Οράσιο: “Κοίτα, εδώ υπάρχει και το ζήτημα της υγείας του παιδιού. Δεν υπάρχει χρόνος για χάσιμο. Ο πατέρας με πιέζει. Την αλήθεια σου λέω. Εάν δεν μου δώσεις εδώ και τώρα μία απάντηση, θα ετοιμάσει βαλίτσες και θα πάει το παιδί στη Ρεάλ ή τη Μίλαν”.
Ρέσακ: “Δεν πρέπει να φύγει. Εάν το αφήσω να συμβεί, δεν θα μου το συγχωρήσω ποτέ”.
Οράσιο: “Ναι, αλλά έτσι θα χαθεί κι άλλος χρόνος. Έχεις πει πως ο μικρός σου αρέσει πολύ, αλλά δεν έχεις κάνει κάτι συγκεκριμένο. Τη δοκιμή την παρακολούθησες; Πως σου φάνηκε;”
Ρέσακ: “Πολύ καλή, πολύ καλή”.
Οράσιο: “Πολύ καλή; Όλες οι δοκιμές είναι πολύ καλές. Κι εγώ όταν δοκιμαζόμουν στα 13 μου, μου έλεγαν πως είμαι πολύ καλός και κοίτα που βρίσκομαι τώρα: να χάνω τον χρόνο μου μαζί σου”.
Ρέσακ: “Έχεις δίκιο, αλλά γνωρίζεις πως εγώ δεν μπορώ να κάνω συμβόλαιο σε όποιον μου αρέσει. Πρέπει να κάνουμε τα πράγματα σωστά”.
Οράσιο: “Εντάξει! Θα μεταφέρω στον Χόρχε πως ενδιαφέρεσαι, αλλά έχεις τα χέρια σου δεμένα”.
Τη στιγμή εκείνη, ο τεχνικός διευθυντής άρχισε να κοιτά εναγωνίως γύρω του.
Ρεσάκ: “Σερβιτόρε! Μου φέρνεις σε παρακαλώ ένα κομμάτι χαρτί; Και μία χαρτοπετσέτα μου κάνει”.
Οράσιο: “Ξέρεις πολύ καλά πως αυτό δεν έχει καμία νομική αξία. Ωστόσο, το αποδέχομαι ως το λόγο ενός κυρίου”.
5 Πρωταθλήματα Ισπανίας, ένα Copa del Rey, 5 Champions League, 2 ευρωπαϊκά Σούπερ Καπ, 2 Διηπειρωτικά, 3 Χρυσές Μπάλες και μία διάκριση ως ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της ομάδας μετά, ο Ρέσακ σίγουρα νιώθει απόλυτα δικαιωμένος.
Όσον αφορά τη διασημότερη χαρτοπετσέτα στον κόσμο, βρίσκεται κορνιζαρισμένη και φυλαγμένη σε τραπεζική θυρίδα από τον Γκατζιόλι και δεν αποκλείεται σύντομα να βρεθεί και στο μουσείο της Μπαρτσελόνα, αποζημιώνοντας, όπως λέει και ο ίδιος, τον μάνατζερ: “Το μουσείο είναι το μέρος που θα έπρεπε να βρίσκεται. Ποτέ, όμως, δεν έλαβα κάποιο τηλεφώνημα από την ομάδα για τη χαρτοπετσέτα. Δεν κέρδισα ούτε ένα ευρώ από την ομάδα ή τον Μέσι για τη μεσολάβησή μου. Δεν ξέρω, όμως, αν θα ζητούσα τώρα κάποια αποζημίωση (σ.σ. για τη χαρτοπετσέτα). Αν μου τηλεφωνήσουν, θα το δούμε”.
Πηγή: http://othersidefootball.wordpress.com
Νατάσα Παπαδημητροπούλου
@NatasaPapadim
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου