Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να κριτικάρει όταν είναι έξω από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου... Οι οδηγίες είναι εύκολο να δίνονται, αλλά όχι πάντα εύκολο να ακολουθηθούν, ειδικά εάν το πρόσωπο που δίνει τις οδηγίες είναι πάνω από 35 χρονών και το πρόσωπο που τις δέχεται είναι 11 ετών και λιγότερο.
Οι όψεις του ίδιου κόσμου και τα πλαίσια αναφοράς είναι τελείως διαφορετικά, μια πλήρης αναντιστοιχία. Αυτό που είναι κρίσιμο για έναν άνθρωπο, μπορεί να μην είναι καν σημαντικό για κάποιον άλλο.
Στο ποδόσφαιρο μεγάλη έμφαση δίνεται στο αποτέλεσμα, ως τη… μεζούρα της επιτυχίας. Φυσικά για τις επαγγελματικές ομάδες και τους επαγγελματίες προπονητές, οι βαθμοί και τα αποτελέσματα κρίνουν τη δουλειά τους, όμως στον αναπτυξιακό αθλητισμό η μεγαλύτερη έμφαση πρέπει να δίνεται – και συχνά αυτό δεν συμβαίνει – στη μάθηση. Έχει παρατηρηθεί πως πολλοί προπονητές του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου «παίζουν το παιχνίδι», αντί για τους παίκτες, με το να τους φωνάζει συνεχώς οδηγίες για το ποιες πρέπει να είναι οι αποφάσεις τους, μην αφήνοντας έτσι τους παίκτες να έχουν τις δικές τους αποφάσεις μέσα στο παιχνίδι. Υπάρχει ένας κύριος λόγος γι’ αυτό. Οι προπονητές θέλουν να μειώσουν όσο το δυνατόν τα λάθη, ούτως ώστε να μειώσουν και τις πιθανότητες ήττας της ομάδας τους.
Ορισμένοι γονείς, επίσης, πέφτουν στην ίδια παγίδα. Έχει ειπωθεί κατά κόρον πως οι γονείς πρέπει να προσπαθούν να αφήνουν τις φιλοδοξίες τους μακριά από τα παιδιά τους. Ειδικά το ποδόσφαιρο φαίνεται να προσφέρεται για τέτοιου είδους συμπεριφορές και ιδίως όταν πρόκειται για γονείς που στο ίδιο άθλημα είχαν υπο-επιδόσεις και τώρα βλέπουν πως το παιδί τους τα καταφέρνει ως έναν βαθμό. Πόσο συχνά βλέπουμε γονείς να κυριαρχούν πάνω στις δραστηριότητες των παιδιών τους, σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, όπου το παιδί φαίνεται σπάνια να έχει την ευκαιρία να εκφράσει ή να πάρει μια απόφαση, είτε μέσα είτε έξω από το γήπεδο;
Ο «παίκτης στην ανάπτυξη» έχει να κάνει με την επίλυση των προβλημάτων και τη λήψη αποφάσεων, γιατί ο «παίκτης στην ανάπτυξη» πρέπει να μάθει – και καμιά φορά η μάθηση είναι… δια βίου – πώς να λύνει προβλήματα, να λαμβάνει αποφάσεις και να αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεων του.
Ένας αγώνας ποδοσφαίρου νεαρών παικτών είναι ένα βραχυπρόθεσμο γεγονός και μόνο εάν είσαι μέρος αυτής της διαδικασίας μάθησης μπορεί ο κάθε νεαρός να πειραματιστεί σχετικά με τη λήψη αποφάσεων και τις συνέπειες αυτών, χωρίς ανυπολόγιστο κόστος, ενώ μπορεί κάλλιστα να διαπιστώσει ο ίδιος την πρόοδο του από παιχνίδι σε παιχνίδι. Εάν συνεχώς προσπαθούμε να «φτιάξουμε» τις αποφάσεις και να λύνουμε τα προβλήματα των παικτών, τότε προπονητές και γονείς ουσιαστικά αποδεικνύονται αποτρεπτικοί παράγοντες στη μάθηση των παιδιών, μιας και προσανατολίζονται μόνο στο βραχυπρόθεσμο κέρδος, με παρόμοια ανταμοιβή.
Όταν κατευθύνουμε τους παίκτες, αυτοί ποτέ δεν μαθαίνουν να βασίζονται στον εαυτό τους ή να εμπιστεύονται τον εαυτό τους, αφού ούτε ο προπονητής, αλλά ούτε και ο γονέας δεν τους εμπιστεύεται. Γι’ αυτό, έπειτα, τους είναι πολύ δύσκολο να έχουν τη δική τους απόφαση και να λύνουν μόνοι τους τα προβλήματά τους. Αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα για τους «παίκτες στην ανάπτυξη», αφού το ποδόσφαιρο από το ξεκίνημα του, έως τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι μια ταχέα διαδικασία λήψης αποφάσεων, η γρήγορη επίλυση των προβλημάτων μέσα στο παιχνίδι.
Όλα τα παιδιά πρέπει να μάθουν πως η ζωή είναι ένα διαρκές ταξίδι χωρίς προκαθορισμένο προορισμό και ότι το μόνο μέρος που η επιτυχία έρχεται πριν την εργασία είναι μόνο στο… λεξικό. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, τόσο για τους προπονητές, όσο και για τους γονείς, να θέτονται μικροί – στο μέγεθος… δαγκώματος – στόχοι για τους νεαρούς παίκτες, προσανατολισμένοι στη σταδιακή αύξηση της απόδοσης τους και σε μικρά επιτεύγματα. Εάν η πρόοδος είναι ταχεία, δεχθείτε το, επανεκτιμήστε τον στόχο σας και θέστε μια νέα πρόκληση.
Πολλοί νεαροί παίκτες χάνουν την ελπίδα τους, όταν πιστεύουν όταν έχουν αποτύχει και συχνά η αποτυχία συνδέεται με ένα τελικό αποτέλεσμα ή με έναν όχι ρεαλιστικό στόχο που έχει τεθεί είτε από τον προπονητή, είτε από τον γονέα. Τόσο οι ποδοσφαιριστές, όσο οι προπονητές και οι γονείς θα πρέπει να γνωρίζουν πως η απόδοση είναι ένας κύκλος με τα πάνω και τα κάτω του. Όταν ο παίκτης βρίσκεται σε μια δύσκολη περίοδο πρέπει να έχει τη συμπαράσταση του προπονητή και του γονέα και όχι την σκληρή κριτική. Οι νεαροί παίκτες χρειάζονται την υπομονή και την αποφασιστικότητα και δεν πρέπει να περιμένουν την στιγμιαία επιτυχία ή τον αδικαιολόγητο έπαινο.
Οι νεαροί παίκτες θα πρέπει να μάθουν πώς να οργανώνουν τον εαυτό τους. Εύκολες «αποστολές» όπως να πακετάρουν μόνοι τους τον σάκο προπόνησης και να κάνουν σίγουρο πως ο εξοπλισμός τους είναι πλήρης και καθαρός πριν από κάθε προπόνηση ή αγώνα, είναι μια από αυτές. Κατά τη διάρκεια της προπόνησης έχουν την ανάγκη να συμμετέχουν στις αποφάσεις, γι’ αυτό ορισμένες φορές οι προπονητές θα πρέπει να δίνουν τον λόγο στα παιδιά. Μπορούν να τους ζητούν να οργανώσουν αυτοί την προπόνηση, όσον αφορά στο μέγεθος του γηπέδου που θα πρέπει να εκτελέσουν μια άσκηση ή πως θα πρέπει να είναι η διαμόρφωση των ομάδων ούτως ώστε να εκτελεστεί καλύτερα μια άσκηση. Όλο αυτό προσφέρει στους νεαρούς παίκτες ένα πλαίσιο που αποπνέει σεβασμό, εμπιστοσύνη και ευθύνη.
Δείχνοντας τους σεβασμό, εμπιστοσύνη και ευθύνη οι νεαροί παίκτες ίσως αρχίσουν να καταλαβαίνουν πως το παιχνίδι δεν τους… χρωστάει τίποτα, αλλά είναι και μια θαυμάσια ευκαιρία να βγούνε από το… καβούκι τους και να εκφράσουν τον εαυτό τους μ’ έναν δημιουργικό τρόπο. Σε περίπτωση που εκτιμήσουν αυτά που τους δίνεται, τότε θα έχουν καταλάβει πώς να κάνουν περισσότερες τις πιθανότητες τους για να γίνουν τόσο καλύτεροι παίκτες, όσο και άνθρωποι…
Του… John Allpress - English FA
(Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία)
Οι όψεις του ίδιου κόσμου και τα πλαίσια αναφοράς είναι τελείως διαφορετικά, μια πλήρης αναντιστοιχία. Αυτό που είναι κρίσιμο για έναν άνθρωπο, μπορεί να μην είναι καν σημαντικό για κάποιον άλλο.
Στο ποδόσφαιρο μεγάλη έμφαση δίνεται στο αποτέλεσμα, ως τη… μεζούρα της επιτυχίας. Φυσικά για τις επαγγελματικές ομάδες και τους επαγγελματίες προπονητές, οι βαθμοί και τα αποτελέσματα κρίνουν τη δουλειά τους, όμως στον αναπτυξιακό αθλητισμό η μεγαλύτερη έμφαση πρέπει να δίνεται – και συχνά αυτό δεν συμβαίνει – στη μάθηση. Έχει παρατηρηθεί πως πολλοί προπονητές του αναπτυξιακού ποδοσφαίρου «παίζουν το παιχνίδι», αντί για τους παίκτες, με το να τους φωνάζει συνεχώς οδηγίες για το ποιες πρέπει να είναι οι αποφάσεις τους, μην αφήνοντας έτσι τους παίκτες να έχουν τις δικές τους αποφάσεις μέσα στο παιχνίδι. Υπάρχει ένας κύριος λόγος γι’ αυτό. Οι προπονητές θέλουν να μειώσουν όσο το δυνατόν τα λάθη, ούτως ώστε να μειώσουν και τις πιθανότητες ήττας της ομάδας τους.
Ορισμένοι γονείς, επίσης, πέφτουν στην ίδια παγίδα. Έχει ειπωθεί κατά κόρον πως οι γονείς πρέπει να προσπαθούν να αφήνουν τις φιλοδοξίες τους μακριά από τα παιδιά τους. Ειδικά το ποδόσφαιρο φαίνεται να προσφέρεται για τέτοιου είδους συμπεριφορές και ιδίως όταν πρόκειται για γονείς που στο ίδιο άθλημα είχαν υπο-επιδόσεις και τώρα βλέπουν πως το παιδί τους τα καταφέρνει ως έναν βαθμό. Πόσο συχνά βλέπουμε γονείς να κυριαρχούν πάνω στις δραστηριότητες των παιδιών τους, σε τέτοιο βαθμό, μάλιστα, όπου το παιδί φαίνεται σπάνια να έχει την ευκαιρία να εκφράσει ή να πάρει μια απόφαση, είτε μέσα είτε έξω από το γήπεδο;
Ο «παίκτης στην ανάπτυξη» έχει να κάνει με την επίλυση των προβλημάτων και τη λήψη αποφάσεων, γιατί ο «παίκτης στην ανάπτυξη» πρέπει να μάθει – και καμιά φορά η μάθηση είναι… δια βίου – πώς να λύνει προβλήματα, να λαμβάνει αποφάσεις και να αντιμετωπίζει τις συνέπειες των πράξεων του.
Ένας αγώνας ποδοσφαίρου νεαρών παικτών είναι ένα βραχυπρόθεσμο γεγονός και μόνο εάν είσαι μέρος αυτής της διαδικασίας μάθησης μπορεί ο κάθε νεαρός να πειραματιστεί σχετικά με τη λήψη αποφάσεων και τις συνέπειες αυτών, χωρίς ανυπολόγιστο κόστος, ενώ μπορεί κάλλιστα να διαπιστώσει ο ίδιος την πρόοδο του από παιχνίδι σε παιχνίδι. Εάν συνεχώς προσπαθούμε να «φτιάξουμε» τις αποφάσεις και να λύνουμε τα προβλήματα των παικτών, τότε προπονητές και γονείς ουσιαστικά αποδεικνύονται αποτρεπτικοί παράγοντες στη μάθηση των παιδιών, μιας και προσανατολίζονται μόνο στο βραχυπρόθεσμο κέρδος, με παρόμοια ανταμοιβή.
Όταν κατευθύνουμε τους παίκτες, αυτοί ποτέ δεν μαθαίνουν να βασίζονται στον εαυτό τους ή να εμπιστεύονται τον εαυτό τους, αφού ούτε ο προπονητής, αλλά ούτε και ο γονέας δεν τους εμπιστεύεται. Γι’ αυτό, έπειτα, τους είναι πολύ δύσκολο να έχουν τη δική τους απόφαση και να λύνουν μόνοι τους τα προβλήματά τους. Αυτό είναι ένα μεγάλο ζήτημα για τους «παίκτες στην ανάπτυξη», αφού το ποδόσφαιρο από το ξεκίνημα του, έως τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου είναι μια ταχέα διαδικασία λήψης αποφάσεων, η γρήγορη επίλυση των προβλημάτων μέσα στο παιχνίδι.
Όλα τα παιδιά πρέπει να μάθουν πως η ζωή είναι ένα διαρκές ταξίδι χωρίς προκαθορισμένο προορισμό και ότι το μόνο μέρος που η επιτυχία έρχεται πριν την εργασία είναι μόνο στο… λεξικό. Είναι ιδιαίτερα χρήσιμο, τόσο για τους προπονητές, όσο και για τους γονείς, να θέτονται μικροί – στο μέγεθος… δαγκώματος – στόχοι για τους νεαρούς παίκτες, προσανατολισμένοι στη σταδιακή αύξηση της απόδοσης τους και σε μικρά επιτεύγματα. Εάν η πρόοδος είναι ταχεία, δεχθείτε το, επανεκτιμήστε τον στόχο σας και θέστε μια νέα πρόκληση.
Πολλοί νεαροί παίκτες χάνουν την ελπίδα τους, όταν πιστεύουν όταν έχουν αποτύχει και συχνά η αποτυχία συνδέεται με ένα τελικό αποτέλεσμα ή με έναν όχι ρεαλιστικό στόχο που έχει τεθεί είτε από τον προπονητή, είτε από τον γονέα. Τόσο οι ποδοσφαιριστές, όσο οι προπονητές και οι γονείς θα πρέπει να γνωρίζουν πως η απόδοση είναι ένας κύκλος με τα πάνω και τα κάτω του. Όταν ο παίκτης βρίσκεται σε μια δύσκολη περίοδο πρέπει να έχει τη συμπαράσταση του προπονητή και του γονέα και όχι την σκληρή κριτική. Οι νεαροί παίκτες χρειάζονται την υπομονή και την αποφασιστικότητα και δεν πρέπει να περιμένουν την στιγμιαία επιτυχία ή τον αδικαιολόγητο έπαινο.
Οι νεαροί παίκτες θα πρέπει να μάθουν πώς να οργανώνουν τον εαυτό τους. Εύκολες «αποστολές» όπως να πακετάρουν μόνοι τους τον σάκο προπόνησης και να κάνουν σίγουρο πως ο εξοπλισμός τους είναι πλήρης και καθαρός πριν από κάθε προπόνηση ή αγώνα, είναι μια από αυτές. Κατά τη διάρκεια της προπόνησης έχουν την ανάγκη να συμμετέχουν στις αποφάσεις, γι’ αυτό ορισμένες φορές οι προπονητές θα πρέπει να δίνουν τον λόγο στα παιδιά. Μπορούν να τους ζητούν να οργανώσουν αυτοί την προπόνηση, όσον αφορά στο μέγεθος του γηπέδου που θα πρέπει να εκτελέσουν μια άσκηση ή πως θα πρέπει να είναι η διαμόρφωση των ομάδων ούτως ώστε να εκτελεστεί καλύτερα μια άσκηση. Όλο αυτό προσφέρει στους νεαρούς παίκτες ένα πλαίσιο που αποπνέει σεβασμό, εμπιστοσύνη και ευθύνη.
Δείχνοντας τους σεβασμό, εμπιστοσύνη και ευθύνη οι νεαροί παίκτες ίσως αρχίσουν να καταλαβαίνουν πως το παιχνίδι δεν τους… χρωστάει τίποτα, αλλά είναι και μια θαυμάσια ευκαιρία να βγούνε από το… καβούκι τους και να εκφράσουν τον εαυτό τους μ’ έναν δημιουργικό τρόπο. Σε περίπτωση που εκτιμήσουν αυτά που τους δίνεται, τότε θα έχουν καταλάβει πώς να κάνουν περισσότερες τις πιθανότητες τους για να γίνουν τόσο καλύτεροι παίκτες, όσο και άνθρωποι…
Του… John Allpress - English FA
(Αγγλική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου